Met een trotse glimlach zit mevrouw Vissers (93) in haar nieuwe elektrische rolstoel. “De afgelopen week hebben mijn dochter en ik samen uitgevogeld hoe hij werkt,” vertelt ze. Via WhatsApp hielden ze nauw contact met ergotherapeut Frank, die haar tijdens dit traject begeleidt. In de eerste week volgde hij de voortgang via video’s en gaf hij op afstand tips. Vandaag komt hij langs om te zien hoe het gaat en om te oefenen met een belangrijke handeling: zelfstandig de lift in- en uitrijden.
“Laat u maar eens zien hoe u dat doet als u alleen bent,” zegt Frank. Vastberaden pakt mevrouw Vissers haar rollator, loopt naar de rolstoel en gaat zitten. Met een grijpstok zet ze de beensteunen op de juiste plek. “Anders kan ik er niet bij,” legt ze nuchter uit. Haar dochter kijkt trots toe: “Dat heeft ze helemaal zelf bedacht met die grijpstok. Ik vind het wel inventief.”
Deze kleine momenten zeggen veel. Ze laten zien hoe mevrouw Vissers, met ondersteuning van haar dochter en Frank, een stukje zelfstandigheid terugwint. Niet door alles uit handen te geven, maar juist door samen te oefenen, oplossingen te bedenken en nieuwe vaardigheden te leren.
Een paar weken geleden startte het proces om de nieuwe rolstoel aan te vragen. Frank had er vertrouwen in. “Ik heb haar zien Rummikubben,” vertelt hij met een glimlach. “Daarvoor moet je kunnen plannen, snel schakelen en overzicht houden. Precies de vaardigheden die je ook nodig hebt om veilig met een elektrische rolstoel te rijden. En niemand verslaat mevrouw Vissers met Rummikub,” voegt hij toe.
Sinds haar verhuizing van locatie Den Herdgang naar Zandstaete is er veel veranderd voor mevrouw Vissers. Eerst dacht ze nog dat ze voldoende zou herstellen om terug naar huis te gaan, maar inmiddels heeft ze haar nieuwe realiteit omarmd. “Nu maak ik er het leukste en het mooiste van,” zegt ze. Ze neemt actief deel aan activiteiten als bingo, koersbal en bewegen. “Ik zit graag bij een club voor de gezelligheid.”
De nieuwe rolstoel betekent voor haar meer dan comfort: het betekent vrijheid. “Ik kan weer zelf naar de buurtkamer of zelfs even naar buiten,” vertelt ze. “Met mijn oude rolstoel moest ik door een lange gang, dat was te vermoeiend. Dan moest ik wachten tot iemand me hielp. Nu ga ik gewoon zelf. Als er iets is in buurtkamer 1, dan rijd ik daar zelf naartoe. En ’s ochtends kan ik zelf naar beneden voor het ontbijt.”
Moeder en dochter hebben de afgelopen week samen geoefend. “Ik heb haar er gewoon ingezet en we zijn gaan oefenen. Hoe eerder hoe beter,” vertelt haar dochter. Een aanpak die bij mevrouw Vissers past. Ze wacht niet af, maar onderneemt actie. Binnenkort staat er zelfs een vakantie gepland met haar vriend. “We gaan samen naar Assen, naar een groot all-inclusive hotel. Mijn vriend helpt me bij wat ik niet zelf kan.” Samen gaan ze er ook regelmatig op uit naar het winkelcentrum. “Ze doen het hartstikke prima samen, al jaren,” aldus haar dochter.
Met de juiste hulpmiddelen, steun van haar familie en begeleiding van Frank, laat mevrouw Vissers zien wat mogelijk is als je vertrouwen krijgt (én houdt) in wat je zelf nog kunt.
At vero eos et accusamus et iusto odio dignissimos ducimus qui blanditiis praesentium voluptatum deleniti atque corrupti quos dolores et quas molestias excepturi sint occaecati.
At vero eos et accusamus et iusto odio dignissimos ducimus qui blanditiis praesentium voluptatum deleniti atque corrupti quos dolores et quas molestias excepturi sint occaecati.
